Ο Πρίγκιπας δεν ήρθε ποτέ.

Ξέρεις τις ιστορίες που σου έλεγε η μάνα σου όταν ήσουν μικρή. Όταν σου έλεγε ότι το πριγκιπόπουλο θα φιλήσει την ωραία κοιμωμένη, εκείνη ξύπνησε και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Πολλές τα πίστευαν αυτά και κάποιες ακόμα τα πιστεύουν. Η Αφρούλα είναι μία από αυτά τα κορίτσια. Η μητέρα της την κοίμηζε με παραμύθια και ο πατέρας της την φώναζε "πριγκίπισσα" και όσο είχε τους γονείς της η Αφρούλα ήταν μία πριγκίπισσα.

Ω, ναι! Όπως όλα τα παραμύθια έτσι και εκείνη είχε ότι επιθυμούσε και όλοι την πολυαγαπούσαν. Όπως όλα τα παραμύθια όμως κάπου γίνεται μία ανατροπή. Έτσι και στην ζωή της Αφρούλας ήρθε η ρήξη από τον θρόνο.

Ήταν ένα ζεστό καλοκαίρι όταν περίμενες τους γονείς της να γυρίσουν μαζί με τους θείους και τους παππούδες της από την βόλτα που είχα πάει με το καΐκι. Η Ζάκυνθος ήταν το πρώτο νησί που είχε πάει η Αφρούλα και ήταν ξετρελαμένη τόσο που κουράστηκε και έπεσε για ύπνο ενώ οι υπόλοιποι πήγαν βόλτα. Όμως αντί των γονέων της ήρθε ένας αστρονομικός αργά το βράδυ ενώ εκείνη είχε μείνει με την γειτόνισσα όλοι την ημέρα περιμένοντας. Πήρε την μικρή Αφρούλα και την πήγε σε ένα αφιλόξενο γκρι κτίριο. Έτσι η δωδεκάχρονη πριγκίπισσα έμεινε ορφανή. "Τραγικό δυστύχημα" έγραψαν οι εφημερίδες "μία οικογένεια ξεκληρίστηκε" έγραψε μια άλλη. Κάνεις όμως δεν είπε τι θα γίνει με την μικρή ορφανή πριγκίπισσα.
Το ορφανοτροφείο είναι σκληρό για ένα παιδί και δύσκολα θα σε βρει το πριγκιπόπουλο σου. Έτσι πέρασαν τα χρόνια και το ορφανό κοριτσάκι έγινε γυναίκα και έφυγε από το ορφανοτροφείο στα 18 του. Δεν την υιοθέτησε κανένας γιατί ήταν πολύ μεγάλη. Στον δρόμο της δεν βρήκε παλάτια. Μόνο σκάλες που σφουγγάρισε και πιάτα που έπλυνε. Ο πρίγκιπας αργούσε πολύ και εκείνη όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι χώθηκε.
Ο πρώτος άνθρωπος που τις έδωσε λίγα ψίχουλα αγάπης ήταν ο Στράτος. Ένα ωραίο παιδί ψηλό και γυμνασμένο. Όλα επιτέλους έμοιαζαν να φτιάχνουν, ο πρίγκιπας είχε έρθει και είχε φέρει μια άλλη εποχή. Η Αφρούλα έφτιαξε μία νέα οικογένεια με τον Στράτο και όλα πήγαιναν καλά μέχρι που εκείνος άρχισε να πίνει. Τότε φάνηκε ότι δεν ήταν αυτός ο πρίγκιπας που περίμενε. Όχι, ήταν ένας δαίμονας με όμορφο χαμόγελο. Κάθε φορά που γύριζε σπίτι και ήταν "λιώμα" ξέρναγε στο χολ και μετά ξάπλωνε στο κρεβάτι. Αν ήταν λιγότερο μεθυσμένος την σαπάκιαζε και μετά ξεραινόταν στο κρεβάτι.
Μία φορά η Αφρούλα είπε να φύγει όμως με ψευτοκλαματα την έπεισε πως δεν θα ξανασυμβεί.
Μέχρι σήμερα ανέχθηκε πολλά και πίστεψε ότι ο Στράτος έγινε όπως πρώτα. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Μόλις γύρισε και πάλι τα έχει πιει.
- Άφρο, φώναξε ο μεθυσμένος. Που είσαι μωρή;
- Εδώ είμαι, είπε με τρεμάμενη φωνή. Έχεις πιει;
- Έχω κάνει ότι θέλω, φώναξε.
Χωρίς καμία προειδοποίηση την άρπαξε από τα μαλλιά και άρχισε να την χτυπά. Εκείνη έπεσε κάτω σαν να ήταν από άμμο. Τα μαλλιά της ελευθερώθηκαν από το χέρι του όταν εκείνη έπεσε. Όμως δεν ήταν ευχαριστημένος, την κλώτσησε φωνάζοντας "σήκω δεν τελειώσαμε". Ο φόβος γέμισε το μυαλό της Αφρούλας που είχε πέσει για να γλιτώσει την βίαιη εκείνη επίθεση. Σηκώθηκε έτρεξε στην κουζίνα προσπαθώντας να κλείσει την πόρτα αφού ήταν η μόνη που κλειδώνει από μέσα. Δεν πρόλαβε ούτε καν να κλείσει την πόρτα και το κτήνος της μέθης την έσπρωξε στον νεροχύτη την πλησίασε και τύλιξε τα χέρια του γύρο από τον λαιμό της.
Άνοιξε το στόμα να φωνάξει αλλά δεν μπόρεσε. Τότε όλα θόλωσαν και τα υπόλοιπα έγιναν όπως τα ρύθμισε η φύση του ανθρώπου. Το χέρι της άρπαξε το μαχαίρι που ήταν στον νεροχύτη και το οδήγησε στον λαιμό του.
Εκείνος έπεσε κάτω με το αίμα να αναβλύζει από το λαιμό του. Εκείνη τον κοίταζε να αργοπεθαίνει και μαζί πέθαινε και αυτή μέσα της. Πήγε μόνη της στην Αστυνομία και παραδόθηκε όμως στο δικαστήριο την αθώωσαν. Κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε το συμβάν αλλά είδαν πως ήταν αυτοάμυνα. Όλοι την έκριναν αθώα. Μάλλον ήξεραν και εκείνοι ότι ο πρίγκιπας την πρόδωσε. ναι εκείνος φταίει που πέθανε ο Στράτος. Φταίει ότι η πρίγκιπας δεν ήρθε ποτέ.