Εφιάλτης
Εποχής
Λευκά κρίνα με κρίνουν
για αυτά που δεν πάλεψα.
Χωράφι άσπαρτο, αχ ζωή μου, πόσα όνειρα
έχω
σπείρει μα δεν έχω δρέψει;
Ποιος όμως πίκρανε την γη μου,
ποιανού
να ζητήσω φοροαπαλλαγή
από
τον φόρο αίματος που με γδέρνει, αργά;
Όσο ωριμάζω τόσο μαραζώνω και δακρύζω
κυάνιο,
αυτό που τόσα χρόνια ποτίζομαι και τώρα
ξεχειλίζει.
Μα πριν ξυπνήσω θυμάμαι πως ο εφιάλτης
είναι
στον ξύπνιο μου τώρα πια δεν είμαι
ονειροπόλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου